براى يك سلسله مصالح سياسى دست اتحاد به سوى هم دراز كنند و دست همديگر را به انگيزهء برادرى بفشارند ، چيزى نخواهد پاييد كه ضربه‌هاى اختلاف فكرى و روحى و تصادم منافع و تضاد مبانى ، دستها را از هم جدا خواهد ساخت . جامعه‌اى كه محور فكرى و عقيدتى نداشته باشد و به صورت دسته‌هاى گوناگون ، بر محور افكار مختلف و متضاد دور بزند و مايه وحدت روحى و قدر مشترك فكرى در ميان آنها نباشد ، فقط تا آنجا كه وحدت و اتحاد ، ضامن منافع مادى آنهاست ، مىتوانند به طور موقت زندگى مسالمت‌آميزى داشته باشند و اگر روزى يكى از متحدان ، خود را بىنياز از وحدت ببينند و خود را در صحنهء زندگى پيروز تشخيص دهند ، تمام پيوندهاى الفت كه جنبهء سياسى داشت ، مبدل به اختلاف و نفاق مىگردد . هرگز يك فرد مسلمان ، كه به خداى يگانه و روز رستاخيز ، به حكومت عدل و داد و لزوم پيروى از ملكات فاضله و سجاياى انسانى ، ايمان دارد ، با يك فرد ملحد كه به خدا و روز بازپسين اعتقاد ندارد و مسائل اخلاقى را بازيچه گرفته و آنها را افسانه مىپندارد ، نمىتواند برادر باشد . اتحاد در پرتو ايمان اگر ما در هر مسأله‌اى از مسائل اجتماعى شك و ترديد كنيم و يا در ثبوت آن به تجربه و آزمايش و گواه نيازمند باشيم ، دربارهء لزوم